Comm. Arts Camp | ค้นหาตัวตน คนนิเทศฯ

"เรื่องราวต่อจากนี้เป็นเรื่องจริงเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2559"

"ถ้าไม่รีบตื่นจะไปโรงเรียนสายนะ!" เช้านี้ผมคงได้ยินคำพูดนี้แน่ๆ ถ้าหากผมยังเรียนอยู่มัธยม
ระยะเวยาปิดเทอมที่ยาวนานทำผมเสพติดการนอนจนเข้าขั้นขี้เกียจ
"เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวนะ วันนี้มีค่ายที่สถาบันนี่หว่า!" เมื่อรู้ตัวเช่นนั้น สมองและร่างกายก็ถูกกระตุ้นให้รีบเร่ง
ทำกิจวัตรเหมือนดั่งถูกไฟช๊อต

................................................................................................

คุณเคยได้ยินว่ามีสถาบันแห่งหนึ่งที่มี 7-Eleven ขนาดใหญ่ตั้งอยู่หน้าสถาบันหรือเปล่า?
คุณเคยรู้หรือไม่ว่าที่นี่มีเครื่องบินจำลองตั้งอยู่ภายในอาคาร?
คุณต้องแปลกใจในครั้งแรกแน่ๆ ถ้ารู้ว่าที่นี่มีบันไดเลื่อนที่ใช้ระบบ Sensor

นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งในหลายหัวข้อที่ถูกหยิบยกขึ้นมานำเสนอเกี่ยวกับภายใต้กิจกรรม "สัมผัสแรก สัมผัสประทับใจ" ที่ให้ว่าที่นักศึกษาใหม่ทุกคนได้มีส่วนร่วม และทำความรู้จักกันไปในตัว ซึ่งนับว่าได้ผลดีมาก
ผมได้เห็นความแตกต่างระหว่างหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ที่หลายคนไม่ค่อยกล้าทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่
นั่นรวมถึงตัวผมเองด้วย แต่ในเวลานี้ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นแสดงให้เห็นว่าทุกคนดูจะสนุกสนานกันอย่างชัดเจน

Photo credit : CommArts Panyapiwat 

- ย้อนกลับไปประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งก่อนหน้านี้ -

ทันทีที่ผมมาถึงหน้าสถาบัน สายตาผมรีบมองหาคนที่ดูคล้ายกับผม นั่นคือใครก็ได้ที่สวมชุดพละ เพราะมันหมายความว่าเรามาค่ายเดียวกันและผมจะได้ไม่ดูเปล่าเปลี่ยวเวลาเดินเข้าไป แต่เหมือนโชคไม่เข้าข้าง สุดท้ายผมต้องจำใจเดินคนเดียว และหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเพื่อนที่รู้จักกันก่อนหน้านี้แล้ว

"ฮัลโล แบมว่าไง อยู่ไหนเนี่ย?"

"กำลังเดินเข้าไป แล้วเองอยู่ไหน?"
"เค้าอยู่ชั้น 3 อ่ะรีบขึ้นมานะ (เฮ้ย พวกเองรอก่อน แบมกำลังมา)"
"โอเคๆ จะรีบไป"

หลังการสนทนาจบลงผมรีบเดินตรงไปหน้าอาคารซึ่งดูเหมือนจะมีงานอะไรสักอย่างจัดอยู่ แต่แล้วก็มีรุ่นพี่เดินเข้ามาหา "น้องมาค่ายนิเทศใช่ป่ะ?"
"ครับ" ผมตอบ จากนั้นพี่คนหนึ่งก็พาผมไปยังสถานที่จัดกิจกรรม

การต้อนรับอย่างอบอุ่นเริ่มต้นด้วยเสียงดนตรี และบทเพลงที่ขับร้องโดยรุ่นพี่คนหนึ่ง ทำเอาเพื่อนๆผู้หญิงหลายคนซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ จากนั้นการเปิดค่ายอย่างเป็นทางการก็เป็นหน้าที่ของเหล่าอาจารย์มากความสามารถ พร้อมทั้งการบรรยายเกี่ยวกับความเป็นมาของคณะ และสาขา ตลอดจนสายงานที่เกี่ยวข้องก็ถูกสรุป รวบรัดให้เข้าใจภายในเวลาไม่นาน

การดำเนินพิธีการต่างๆเป็นไปด้วยความเรียบร้อย พวกเราเตรียมตัวที่จะไปยังสถานที่ต่อไป แต่ก่อนหน้านั้นจะต้องมีภาพหมู่เป็นที่ระลึกเสียก่อน

Photo credit : CommArts Panyapiwat 

เราเดินทางโดยรถทัวร์ที่ทางสถาบันจัดเตรียมไว้ให้ แต่หลังจากออกมาไม่นาน ฟ้าฝนก็เล่นตลกตกลงมาซะดื้อๆ จนเรามาถึงจุดหมายแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุด ทำให้เราต้องวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อเข้าไปหลบในอาคาร

อ้อ!.. ผมลืมบอกไปว่าเรากำลังมาทำอะไร ที่ไหน

ตอนนี้เรามาอยู่ที่ "สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์" หรือ MCOT นั่นเอง ซึ่งที่นี่เราก็จะได้เรียนรู้ประวัติความเป็นมาต่างๆ การทำงานทั้งเบื้องหน้า และเบื้องหลัง รวมถึงอีกหลายเรื่องที่จะเป็นประโยชน์ในการเตรียมพร้อมสู่การเป็นเด็กนิเทศ

แต่... ดูเหมือนว่าเราจะมาเร็วเกินไปหน่อย นั่นก็อาจจะเป็นเพราะฝน ที่ทำให้เราต้องรออีกเกือบ 1 ชั่วโมงก่อนถึงเวลาที่ติดต่อไว้ แต่ก็ทำให้หลายคนได้เตรียมตัว และจัดการกับธุระส่วนตัวให้เสร็จสิ้น และพร้อมรับสิงที่กำลังจะได้เห็นต่อจากนี้

สิ่งแรกที่เราได้เห็นหลังจากการทักทายกันก็คือ เรื่องราวของ MCOT ที่ผมเชื่อว่าหลายคนก็อาจไม่เคยรู้มาก่อน อีกทั้งอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในสมัยนั้นยังถูกเก็บเอาไว้อย่างดี ภาพถ่ายเก่าๆทำให้พอจินตนาการถึงสิ่งที่เป็นไปตอนนั้นจนกระทั่งกลายมาเป็นอย่างทุกวันนี้ได้คร่าวๆ ซึ่งผมว่านี่แหละคือข้อดีของภาพถ่าย "เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ภาพถ่ายก็ยังคงเป็นเครื่องบันทึกช่วงเวลาที่ไม่อาจปฏิเสธได้"

ต่อจากนั้น เราได้มีโอกาสเข้าไปชมการบันทึกรายการ... เอ่อ ผมลืมชื่อรายการ ขอโทษด้วยครับ

แต่มันน่าสนใจนะ ที่เราได้เห็นการทำงานของทั้งผู้ดำเนินรายการและฝ่ายทีมงานอย่างใกล้ชิดติดขากล้องขนาดนี้ สิ่งที่ต้องรู้เวลาเข้ามาเยี่ยมชมขณะถ่ายทำคือเราต้องงดใช้เสียง หรือพยายามเงียบให้สุดๆเลยล่ะ เพราะเสียงอาจจะรบกวน และเข้าไปอยู่ในการบันทึกได้ จึงต้องระวังมากๆ

สุดท้ายเราได้เข้าไปชม Studio ขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ครบครับ และฉากรายการต่างๆหลายรูปแบบ ซึ่งเมื่อได้มาเห็นจริงๆ ทำให้เราต้องนึกถึงเวลาที่ดูผ่าน TV ที่แม้ว่ามันไม่ได้แตกต่างอะไร แต่กลับรู้สึกแปลกใจและชวนให้สงสัยอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งนี่อาจจะเป็นเสน่ห์ของสายงานนี้ก็ว่าได้

แต่เดิมแล้วผมไม่ได้ชอบการถ่ายภาพอย่างจริงจังสักเท่าไร แต่เพราะเมื่อเริ่มหัดไป เรียนรู้ไป ผมได้ค้นพบวิธีการต่างๆ  มุมมองที่แปลกไป และพบเจอผู้คนที่มีประสบการณ์มากขึ้น ทำให้ผมอยากที่จะรู้ และรักมันมากขึ้น ซึ่งมันก็จริงอย่างที่มีคนเคยกล่าวว่า "เราไม่มีทางรู้จริงๆหรอกว่าเราชอบอะไร ในเมื่อเรายังไม่ได้ลองมัน" และผมคิดว่าผมมาถูกทางแล้วล่ะ

Photo credit : CommArts Panyapiwat

ก่อนจากกันเราก็ได้ร่วมถ่ายภาพหมู่อีกครั้งที่ MCOT และเดินทางกลับสถาบัน ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

มันเป็นช่วงเวลาหนึ่งวันที่สนุก มีความสุข และมีค่ามากที่สุดไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม สิ่งที่ได้รับในวันนี้มันเป็นทั้งประสบการณ์และความรู้สึกที่ดีตลอดทั้งวัน ซึ่งผมขอขอบคุณ PIM อย่างมากที่จัดค่ายนี้ขึ้นมา มันดีมากจริงๆ

สำหรับเพื่อนๆที่พบกันในวันนี้ แล้วเราจะเจอกันอีกครั้งในไม่ช้า แน่นอน ^^

ปล. ขอบคุณสำหรับภาพถ่ายจาก Page : CommArts Panyapiwat

ภาพไหนที่ไม่มี Credit แปลว่าผมถ่ายเองนะครับ