"ในวันที่ท้องฟ้ามีสีเทา คุณเลือกที่จะรอให้สายฝนโปรยปรายลงมา
หรือออกเดินทางในขณะที่ยังมีเวลา?"
ผมมีคำตอบสำหรับคำถามนั้นอยู่ในใจ ตั้งแต่ยังไม่เงยหน้ามองฟ้า และผมก็ไม่ลืมที่จะพาเพื่อนสนิทของผมไปด้วย
เป้าหมายแรกของการเดินทางครั้งนี้คือ การหามื้อเที่ยง(รวมถึงมื้อเช้า) ของวันนี้ ก่อนที่ผมจะไม่มีแรงในการเดินทางต่อไป ระหว่างทานมื้อเที่ยงนี้ ผมก็ขอแนะนำเพื่อนร่วมทางทั้ง 3 ของผมให้ทุกคนรู้จัก ซึ่งปกติแล้วในสายตาของคนที่มองผมมักจะไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด แต่คุณอาจจะมองข้ามเพื่อนๆของผมไปก็ได้
เริ่มที่คนแรก เขาชื่อ"เป้"ครับ เจ้าเป้คนนี้ผมเพิ่งจะรู้จักเมื่อไม่กี่เดือนก่อน โดยอยู่ๆ วันหนึ่งที่ผมกลับมาจากนอกบ้าน ลุงก็พาเจ้านี่มาแนะนำให้รู้จัก จนวันนี้มันก็ตามผมไปทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นบุกป่า ฝ่าฝน จนได้เข้ากรุงมาเรียนด้วยกัน ผมก็ยังพามันมาด้วยทุกวัน
อีกคนชื่อ"น้ำ"ครับ คนนี้ผมยอมรับว่าขาดไม่ได้เลย ไม่ว่าจะไปไหนก็ตามผมจะต้องมีเธอไปด้วยเสมอ เป็นคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกสดชื่นได้ทุกครั้ง เธอมักจะถูกผมเรียกหาบ่อยๆเวลาอาหาร(ตอนนี้ก็เช่นกัน)
ส่วนคนสุดท้ายชื่อ"กล้อง" คนนี้ความจำดีมาก เวลาผมสนใจอะไรบางอย่าง เจ้านี่จะคอยจดจำทุกรายละเอียดของสิ่งเหล่านั้นให้ผมได้อย่างแม่นยำ และแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เจ้านี่ก็ยังทำให้รู้สึกถึงช่วงเวลานั้นๆได้ ราวกับว่ามันเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า
ถึงตอนนี้หลายคนคงรู้สึกคุ้นๆ ชื่อเพื่อนๆ ของผมบ้างแล้วใช่ไหมล่ะครับ
คุณคิดถูกแล้วครับ เพื่อนของผมเหล่านั้นก็คือสิ่งของที่พวกคุณรู้จักกันดี แต่สำหรับผมแล้วมันเป็นเหมือน "เพื่อนร่วมทาง" ที่ผมจะพาไปทุกที่ แม้ว่าในความจริงผมจะเดินอยู่เพียงลำพัง แต่เพราะสิ่งเหล่านี้ จึงทำให้ผมไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวแม้แต่น้อย กลับกันมันยิ่งทำให้ผมได้กล้าที่จะออกไปพบเจอสิ่งใหม่ๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ และได้รู้จักตัวเองมากขึ้น ผ่านเรื่องราวที่มีผม และเจ้าพวกนี้เป็นตัวละคร
"และจนกว่าจะถึงจุดหมาย เรายังคงเดินทาง"

ถ้านักเดินทางขาดเพื่อนซี้ 3 คนนี้ ชีวิตคงจะเหงาน่าดู เริ่มอยากเห็นเพื่อน ๆ ของคุณในมุมมองที่ต่างจากคนทั่วไปบ้างแล้วล่ะ
ตอบลบas you know "A journey of a thousand miles must begin with a single step." I can't wait to read your next one.